Avn b. Abdullah rh.a hazretlerinin hata ve günahlarını hatırlayıp ağlayarak pişmanlığını dile getirme şekli:

“Vah, yazık bana! Bana ne oldu da ben bu kadar hata ve günahı işledim.Halbuki ben o hatayı işlerken Rabbimin nimetleri içerisinde idim.Günahımın bir anlık lezzetine aldandım.O lezzet gitti.Şimdi onun mesuliyeti kaldı.Kaybolmayacak:her şeyin inceden inceye tespit edildiği amel defterime yazıldı.Yazık bana, Allah’tan utanmadan bu işi yaptım.Nefsime uydum.Bu nefs ne acayip bir düşman! Ben hatamı düzeltmeye çalışıyorum. O ise beni tekrar günaha çağırıyor. Ben ona insafla, adaletle davranmak istiyorum, ama nefsim bana insaf etmiyor.Devamlı beni rabbimin rızasından çıkartmak için uğraşıyor.Benim helakimi, dünya ve ahiret saadetimi çalmak istiyor. Ya rabbi! Nefsimi bana musallat kılma. Ona karşı beni yardımsız, yalnız bırakma. Nefsim bana acımıyor. Bana sen merhamet eyle.Ondan beni muhafaza eyle.”